De beste manier om het mezelf uit te leggen, is dat ik drie jaar geleden opnieuw ben geboren. Misschien is ontwaken ook goed.

Toen gaf ik de maatschappij-moeder, die mijn zijn voedde, op.

Nu is dat loskomen niet direct vrij van alle vervuiling die er vanaf mijn kindertijd is ingestopt, maar wel onomkeerbaar.

Weten dat participeren met deze gekke wereld voor mij niet te doen was.

Onnatuurlijk is de beste benaming.

Tegennatuurlijk opgroeien is vergroeien, is vervormen, is misvormen.

In dienst staan van de ec(g)onomie.

Veertig uur, of meer, werknemer zijn en daarnaast ook nog je werk bij ‘mijn Belastingdienst’, ‘mijn Rabo(ING, ABN AMRO etc.)bank, ‘mijn overheid’, ‘mijn-je kunt-het-zo-gek-niet-bedenken-instantie’!

En dan is er nog thuis.

In plaats van een samenleving, zie ik een grote groep mensen die een noodzakelijk kwaad voor elkaar zijn geworden.

Vast in onze veiligheid van de gewenste protocollen.

Ik kan wel zeggen dat ik dit paneeltje met het bovenstaande verhaal in mijn hoofd heb geschilderd, maar dat zou een leugen zijn.

Het begon als een grapje.

Het is een paneeltje van 20×18 cm. En ik wilde iets met een mens maken, maar een gewoon portret, daar kan ik niets mee, heb ik niets mee.

Maar omdat het zo klein was, dacht ik eraan er een mens in te proppen.

En al zijn ledematen overal heen te steken.

Maar toen ik bij zijn zij kwam, vlak onder de arm, besefte ik pas dat ik dit zelf was. Vast in dat prefab-hokje, waar ik in vergroeide.

En ik begon eindeloos te huilen. Deels pijn en deels blij met het besef.

Het blije was het voornaamst aanwezig.

De vingers over het randje, als begin van mijn loskomen.

Terugkeer bestaat niet.

Kan sowieso niet als je wordt geboren.

© Tekst & beeld Dennes Maas | Redactie Alice K. Burridge van Green Writing | Stichting Hoogbegaafd!